Lepsza wersja lalek Barbie

Peruwiańczycy. Zabijają mnie bezpośredniością. Kiedy? Gdy 11-letnia dziewczynka pyta mnie mimochodem, czy wiem, że jej mama ją zostawiła. Albo gdy moja imienniczka Doris mówi mi, że jej rodzice nie żyją. Albo gdy ktoś podchodzi i pyta, czy może ukraść mi oczy. Bo są tak piękne, że chce mieć takie same. Wtedy budzi się we mnie europejskie myślenie. Ale jak to? Nie mówi się tak bez okazji i stosownej chwili, że nie ma się rodziców. Nie mówi się komplementów nieznajomej osobie. Nie ufa się ludziom, których się dobrze nie zna. Nie? A kto powiedział, że nie?

Peruwiańczycy. Zbijają mnie z tropu swoim spontanicznym okazywaniem uczuć. Na przykład, gdy dają mi całusa dzieci, które pierwszy raz widzę na oczy. Albo pytają, jak mam na imię. Gdy animatorzy przychodzą i się przytulają, tak po prostu, bez wyraźnego powodu. Czasem tylko dodają: polakita albo mi amiga kurde. No i znów – w Europie to nie do pomyślenia. Przytulanie się jest przecież dozwolone tylko dla zakochanych. Całowanie w policzek ludzi płci przeciwnej, nawet na przywitanie, surowo zabronione. Ale czy to normalne? Trzymanie ludzi na dystans. Ten fizyczny strach przed drugim człowiekiem. Ta dziecięca potrzeba czułości, która czasem pozostaje nigdy niezaspokojona. Nawet w wieku 40 lat.

Peruwiańczycy. Zaskakują mnie swoim wybuchowym temperamentem. Mogą się kłócić długie godziny, robiąc zamaszyste ruchy rękami, zaciskając mocno szczękę, mrużąc oczy i mówiąc z prędkością przekraczająca granice zrozumienia. Nawet na środku ulicy. Mogą też tylko spojrzeć spode łba, syknąć: tsssssss, chala, zrobić lekceważący ruch ręki i obrazić się na amen. Wszystko jest dla nich czarne albo białe. Kochasz mnie albo mnie nienawidzisz. Nie ma żadnego pomiędzy. W Europie za to wolimy nie mówić sobie w oczy pewnych rzeczy. Nie kłócimy się na ulicy, bo to przecież nie wypada. Raczej zamykamy w czterech ścianach nasze żale i pretensje do świata. Chowamy je tak głęboko jak się da, żeby tylko sąsiad nie pomyślał, że coś ze mną nie tak.

Lubię to Twitter