Dusza złomu

Złomowisko

Poindustrialna dolina niepotrzebności. Połamane piszczele ciężkich fabrycznych stołów, metalowe trzewia rozciętych palnikiem silników, łożyska, zmaltretowane pręty, wsporniki, wybite zębatki, blaty, odłamki teowników, kątowników, ceowników, patrzących na siebie zimnym wzrokiem. I wszechobecna rdza - rude znamię powolnego unicestwiania, śmierci. Zacieracz śladów, łapczywie pożerający pozostawione odciski palców ostatnich właścicieli, ekip demontujących oraz złomiarzy. Nawet srebrol i złotol, dowody niedawnej użyteczności, bezwalecznie przyjmują intensywne odcienie kasztanowej czerwieni. Ziemia, która została zmuszona do przyjęcia tego wielotonowego degenerata, dawno już przestała wołać o dostęp do światła i rościć sobie prawo do świeżego powietrza. Ono w tym miejscu jest z góry skazane na ociężałość i nadwagę. Patrząc na to wszystko, rozcieńczam w myślach powiedzenia typu: masz stalowe nerwy, on to jest zahartowany, człowiek z żelaza itd.

Złomowisko jest najlepszym komentarzem do tychże słów i potwierdzeniem ich względności. Słońce znudzone statycznym widokiem idzie popatrzeć na bieg wydarzeń drugiej półkuli. Nie widzi już sensu tracenia swojego ciepła, aby rozgrzać złomowisko do temperatury dziesięciu tysięcy stopni, gdyż tylko wtedy można by wyzwolić uśpioną w nim energię. Ostudzonymi z zapału promieniami próbuje jeszcze to rozciągnąć, to skurczyć cienie trojga biegających po stosie outsiderów.

Baśka

To miejsce jest dla niej podwórkiem, zaklętym ogrodem, makietą labiryntu ludzkich uczuć. Zna je jak własną kieszeń. Subtelne rysy twarzy, lekko podkreślone niełatwą przeszłością i niepewną przyszłością, zdają się zdradzać jej ciekawość życia i młodociany wiek. Delikatna fizjonomia pozwala jej z gracją balansować pośród spiętrzonych stert rupieci. Czerwona koszula działa kojąco na agresywną rdzę, a przed wszędobylskim okiem stróża jest elementem maskującym. Grube rękawice ochronne ostatecznie rozwiewają moje wątpliwości co do nieprzypadkowej obecności Baśki w tym miejscu. Robi wrażenie profesjonalistki. Wie, czego szuka.

- Kobieta i metal - czy to nie zbyt ciężki duet?
- Lubię się męczyć, to dociera mój charakter, to daje mi dużo energii.
- A w pracowni?
- Tam, jak potrzeba biorę maszynę i czyszczę, czasem coś pomarudzę, wspólnie dyskutujemy, szukamy, tworzymy. Nie wyobrażam sobie czegoś innego. To część mojego życia. Wiesz, w tym nie ma żadnej ściemy, a ja nie chcę być lateksową lalą.
- Łatwopalną?
- Tak, tak właśnie.

Maciej

Tęgawy i "zahartowany". Realista poszukujący nowych miejsc. Dumny z projektu "Nautilusa", który robili przez kilka miesięcy w Getyndze. Bardzo podobał się Niemcom i turystom.
- To świetny projekt. Wykonaliśmy tam dwadzieścia pięć rzeźb. Kawał roboty.

Zmartwiony, że nie ma z czego opłacić OC do samochodu. Zadowolony jednak z udanego występu na Forum Fabricum. Jest przekonany, że złom przechowuje w sobie pamięć przeszłości w postaci energii. Ona jest duszą złomu.
- Jak wjeżdżam do jakiegoś miasta, to od razu pytam siebie: ciekawe jakie mają tu złomowisko? Znam wiele takich miejsc. Najlepsze są przy lotniskach, tam można znaleźć oryginalne kształty i metale.

Lubię to Twitter