Lodowaty efekt dokazywania

Dawno temu, w noc sylwestrową, spacerowałem po zamarzniętym Dunaju. Lód co jakiś czas trzeszczał niemiłosiernie, ale tłum ludzi, którzy po nim chodzili, niespecjalnie zwracał na to uwagę. Do czasu... W pewnym momencie jeden z bardziej dokazujących i głośnych mężczyzn zaczął krzyczeć. Obstępująca go gromadka znajomych odskoczyła, bo wpadł do lodowatej wody. Dopiero po chwili ktoś z boku dobiegł i rzucił mu szalik, dzięki któremu nieszczęśnik wykaraskał się z opresji. Ale Nowy Rok zaczął mu się raczej niewesoło, bo - taplające prawie zamarzniętą zawartością rzeki - buty nie nastrajały optymistycznie.

Taką przygodę, z sobą w roli głównej, przeżywamy, niestety, raczej wszyscy. Oczywiście inne są okoliczności, inaczej udaje nam się uniknąć większych kłopotów, ale też czasem głębiej w nie wpadamy. Nie dzieje się to w pierwszą noc Nowego Roku i na lodowej tafli, ale skutki są równie mrożące krew w żyłach.

Zwykle to ja nadwyrężam cierpliwość innych ludzi, a oni wyciągają do mnie dłoń, która niesie pomoc. Nie zawsze potrafię to zrozumieć. Podobnie jest z Bogiem. Dał mi w prezencie swojego syna, Jezusa. A na dowód tego, że ma mnie za swojego syna, wysłał jeszcze Ducha. Taki zwiewny, ale bardzo konkretny dowód, którego nie potrafię zrozumieć, a często też przyjąć.

Zresztą i przed nadaniem Dzieciątku imienia Bóg też mówił do nas dość często, choćby za pośrednictwem proroków. Ich słowa zapisane są w Księdze, a nasze czyny - też w niej utrwalone - świadczą o tym, że albo nie rozumieliśmy tego, co mówili, albo mieliśmy to za nic.

Skoro jednak Narodziny Jezusa są faktem, skoro mamy honor być dzięki temu dziećmi Boga, to muszę nauczyć się szanować czas, który w ten sposób zyskałem. Nie chodzi jedynie o moje życie tutaj, na Ziemi, ale o to, które czeka mnie po przekroczeniu granicy śmierci.

Jeśli chcę z tej szansy skorzystać, muszę rozpoznać drogę, którą pokazał Jezus. Nie ma innego wyjścia. Pasterze, kiedy wrócili ze stajenki, wielbili i wysławiali Boga. A ja? Umiem czytać, pisać, mam do dyspozycji sakramenty, przewodników duchowych i tradycję Kościoła. Tylko zamiast oddać Dzieciątku hołd wdzięczności, kręcę się wokół własnej osi, hałasuję i - mimo ostrzegawczych sygnałów - wpadam w lodowate zasadzki.

W tym szalonym pędzie życia warto przypomnieć sobie, jak zachowywała się dzisiejsza patronka, Święta Boża Rodzicielka. "Zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu". Jak bardzo chciałbym umieć brać z niej przykład...

Informacje o autorze: 

Łukasz Głowacki

Szef łódzkiego Radia Plus, redaktor naczelny "Katola".

Lubię to Twitter