Jadwiga Knie-Górna

Warto żyć, a nie życia używać

Rozmowa z Zenonem Laskowikiem, założycielem i autorem kabaretu Tey

Dodano: 31 styczeń 2004 r.

"Myślę, że On w nim był przez cały czas obecny, tylko to ja od niego odszedłem. Używanie życia nie jest niczym innym, jak odejściem od Jego zasad i Jego nauki. Ucieka się od moralności, a w życie zakrada się liberalizm."

Dlaczego zrezygnował Pan z kabaretu społeczno-politycznego?

— Stan wojenny dał mi absolutorium i był doskonałą puentą działalności kabaretu Tey.

Nie żal było Panu tak zdecydowanie zamykać za sobą tylu drzwi?

— Nie, wtedy bowiem dopiero rozpocząłem życie, a skończyłem używanie życia. Bowiem przekroczyłem zupełnie inny próg, i otworzyły się przede mną inne drzwi. Poza tym wiem, że ciągle jestem w sercach wielu ludzi, i to mi wystarcza.

Naprawdę nie brakuje Panu bycia gwiazdą i tego wszystkiego, co się z tym łączyło?

— Gwiazdą jest się tak długo, jak długo mówi się sobą i jak długo jest się sobą. Myślę, że prawdziwa gwiazda to jest taka, która od prawdy nie odejdzie i tę prawdę mówi wpierw sobie, a potem dzieli się nią z ludźmi. Mówię oczywiście o prawdzie przez duże P.

Czy to był ten moment, w którym na dobre w Pańskim życiu zagościł Pan Bóg?

— Myślę, że On w nim był przez cały czas obecny, tylko to ja od niego odszedłem. Używanie życia nie jest niczym innym, jak odejściem od Jego zasad i Jego nauki. Ucieka się od moralności, a w życie zakrada się liberalizm. Człowiek luzuje siebie poprzez używanie alkoholu, nikotyny i innych używek, co prowadzi do kompletnego braku odpowiedzialności za swoje czyny. Wtedy widzi się dno swojego życia, i ja to swoje dno zobaczyłem. To co zobaczyłem, mnie przeraziło. Tak więc powróciłem do Jego zasad. Postanowiłem, że chcę być po prostu sobą. To wymagało ode mnie wielkiej odwagi, ale wyszło mi to na zdrowie. Jestem wielkim szczęściarzem, od Pana Boga otrzymałem drugą szansę, otrzymałem dar wiary, bez niej niczego bym nie dokonał.

Tak drastyczne zmiany wywołały chyba spore zamieszanie w Pańskim życiu rodzinnym?

— Rodzina rzeczywiście na początku była przerażona tym wszystkim, gdyż nie wiedziała i nie rozumiała, co tak naprawdę ze mną się dzieje. Do tego wielu nieustannie moją żonę "uprzejmie informowało", że mi najzwyczajniej w świecie odbiło. A ja przeżywałem najpiękniejszy moment swojego życia. Bo w życiu jest tak jak w skokach narciarskich. Każdy może wejść na skocznię, przypiąć sobie narty, usiąść na ławeczkę, wystartować, wykonać skok i polecieć. W tym locie można mieć różne momenty przemyśleń - co dalej? Najważniejszym jednak momentem jest zetknięcie z ziemią i ustanie. Czyli tak wylądować, by wszystko to co zrobiłem zostało zaliczone.

W świecie artystycznym też chyba zawrzało na wieść, że opuszcza Pan scenę wesołego życia artystycznego?

— Przyznam się szczerze, że wówczas w ogóle mnie to nie interesowało, bowiem byłem bardzo skupiony nad swoją przemianą wewnętrzną. Po jakimś czasie jednak zaczęły do mnie dochodzić słuchy, że ci, którzy byli najbliżej mnie, twierdzili: Zenek chory jest, odbiło mu, jest psychiczny. Inni zrozumieli, że nadszedł dla mnie ten ostatni moment, by dorosnąć i dojrzeć emocjonalnie. Byli i tacy, którzy zauroczeni mówili: Zenek, cholera, że też ty to potrafiłeś!