Po prostu… na walizkach

Cierpienie, ból, strata – niemodne, niewspółczesne, niewygodne tematy… Nie wiadomo, co powiedzieć, jak się zachować, reagować, czy pozostać biernym. Zamknąć oczy, by nie widzieć… zaklinać rzeczywistość, by nas to nie dotknęło. A może wręcz przeciwnie…

Szymon Hołownia po raz drugi mierzy się z ludzkim cierpieniem, przypominając nam, że niezależnie od wieku, płci, miejsca zamieszkania i staniu posiadania, jesteśmy przechodniami, ludźmi w podróży, dziesiąt lat na walizkach.

Zbiór wywiadów z tymi, którzy doświadczyli bólu na różne sposoby – żona Macieja Kozłowskiego, Ewa Komorowska, Tadeusz Broś i wielu innych, jest momentem zatrzymania i zadumy w pędzącej codzienności. Zadania sobie pytania, jak ja bym się zachowała, co bym zrobiła, kim by była z podobnymi doświadczeniami. Hołownia zadaje odważne pytania – czasem subtelne, czasem prowokujące – o istotę przeżywanego cierpienia, straty. Jego rozmówcy odpowiadają mocno, szczerze, poruszająco… Odsłaniają istotę człowieczeństwa, na które składa się i szczęście i ból.

Tych historii nie da się powtórzyć, streścić… warto o nich przeczytać w zadumie, a czasem i zawieszeniu, z czułością zerkając na własne bagaże.

Szymon Hołownia, „Ludzie na walizkach. Nowe historie”. Wydawnictwo Znak, Kraków 2011

Lubię to Twitter